Beleving van verbinding
Alles is met alles verbonden. Wie spreekt en denkt daar niet over? Is het waar? Of is het gewoon het eerste axioma voor Nieuwe Hoop? Áls het waar is, moet ik er ook iets van voelen en iedereen moet het kunnen ontdekken. Één-zijn met al wat is. Vóel ik iets van ‘oneness’? Of vóelt het als ik eerlijk ben, tóch dat het allemaal iets buiten mij is, iets wat ik kan gebruiken? Wil ik graag geloven dat alles verbonden is met alles? Uit de Nieuwe Hoop lijkt een Nieuwe Geloofsethiek te komen.
Verbinding ervaren, beleven – dat is geen dagelijkse kost. We moeten er iets voor dóen. Iets doen hier kort door de bocht uitgelegd als: zorgen dat je heel veel weet, bijvoorbeeld. Van systeemtheorie, van complexiteit, van chaosdenken, van kwantumtheorie. Et cetera. Als je het weet, ga je het ook wel een keer zien. Sterker nog, dan kun je het ook gebruiken. Althans dat is wat de weters en de voorvechters van de Nieuwe Wetenschap willen doen geloven.
Verbinding lijken we inderdaad niet zo maar te ervaren en te beleven. Speciale omstandigheden vormen—naast heel veel weten—een andere mogelijkheid. Mooi voorbeeld van speciale omstandigheden zijn sportevenementen zoals het wereldkampioenschap voetbal. De straten in Nederland kleuren oranje en ‘we’ nemen ons voor dat ‘we gaan winnen’. Alle ‘naturals’ zijn oranje en doen mee.
Spontaniteit van de ervaring en de beleving van verbinding komt voor, volgens mensen die geloven in het postulaat dat alles met alles verbonden is. Navraag bij hen die geen weten nodig hebben, de gelovers, de ‘intuïtionisten’, leert me dat ervaringsvormen van verbinding voor hen zijn: intuïtie, dromen, synchroniciteit, aanvoelen, ingevingen, lichamelijke gewaarwordingen.
Ik ben noch weter, noch natural, noch intuïtionist. Dol op de godsbewijzen, blijven de vragen branden:
- Is het waar dat alles met alles is verbonden?
- Moeten we het weten of geloven?
- Hebben we al die eeuwen ‘verkeerd gezeten’?
- Hoe beleef ik verbinding?
- Of anders geformuleerd: Hoe leef ik vanuit en in verbinding?
-
Door Gaston op 6 februari 2008.
Rubrieken: Zomaar.
7 februari 2008 om 05:01
hoi Gaston, vreemd hoe de verbinding hedentendage werkt … voor zich verbindenden indien het toegelaten wordt … althans zo ervaar ik dat ik nu op dit schrijven van jou mij begaf het te lezen … : een parallelle weg (met 4 L’en – 4x 90 graden : terug bij af , door voor de volgende ronde)
Je vragen met indringend verzoek : Reacties Graag … deden mij het volgende zippen uit n docje – geïnitieerd door de vraag: “Ik ben n Kind van God en …” :
~~~
Verder sprak ik diepgaand met Antonio Rossin die “uit zichzelf” de Flexible Learning – de eerste 4 levensjaren & dialectiek – ontwikkelde tot een, mijns inziens, belangrijke notie:
“het kind eerst” :: “hetzelfde kind van God in oorspronkelijkheid mbt. het wonder?”
Het voert hier te ver om al die gesprekken te verwoorden, door ze hier te hebben geduid kom ik nl. tot de essentie die in het antwoord zich openbaart:
“Jij, John – Johannes – , bent een kind van God … heel je leven … en niet slechts als je 0 bent, of in je eerste 4 jaar of je eerste 8 jaar – ook nl. de laatste 8 jaar enzovoorts …”
“Concreet (een wens van Arend) is het zo, beste John, dat jouw kind van 15 het kind van 40 volledig vertrouwt en ook vice versa : het kind dat jij bent, John, als 40 jarige vertrouwt volkomen op het kind van 15 … daar is geen enkele moment van niet versagen (“de moed (van hoop?) verliezen”).”
Concreet is ook samen te zien dat “gelijkheid niet bestaat” … Eens? Wederkerig eens?
Zou het zo kunnen zijn dat de ongelijkheid in het systeem, of beter in de systematiek (delen onderling verscheiden), oproept tot het aanbrengen van het vertrouwen in de ander …
En de ander dat ben je in deze perspectief-verwisselingen ook zelf …
Het systeem “an sich” is immers niet “ongelijkheid”; let wel: de dubbele ontkenning leidt tot erkenning en herkenning: “Het systeem is Gelijk” of “Gelijkheid Opwekkend”.
In zekere zin kwam hiertoe het woord “provocateur” op als een woord dat hoort aan “Cees”. Ik, persoonlijk, betwijfel dit en houd mij aan mijn vrindin want die vindt mij “Lief”.
Ik neig ertoe te erkennen dat de gedachte die ik oproep met Generation Binding S’ilence wel provocatief van aard is : immers het is een ver-ijking tot een andere manier van denken, een manier van beseffen van wat samen-denken / werken / leven / leren is: nl. het kan ons verder doen reiken; het verrijkt in ons gestel van lichaam en geest.
~~~
Namasté S’ace
(overigens bij gebrek aan belangstelling van mediagenieke schrijvers mede wegens bezighouderijen van journalisten in Obama-sferen en iets met Aruba – doe ik t maar zellov)
7 februari 2008 om 08:46
Hoi
Je vroeg om reacties op ‘beleving van verbinding’
- Ja, het is waar dat alles met alles is verbonden. Als de ‘geest’ er niet inzit, zijn we dood, een zak botten. Ooit iemand dood zien gaan? Je ziet echt meteen het moment dat de geest eruit is oftewel welke moment iemand is overleden. Die geest bestaat uit ons bewuste (10%) en ons onderbewuste (90%). Die laatste zorgt automatisch voor alle functies in ons lijf en dat alle omstandigheden en ervaringen overeenkomen met datgene wat we denken met de 10% waar we ons bewust van zijn. Die 10% moeten we dus goed aansturen; gelukkige omstandigheden zijn onmogelijk voor iemand met een ongelukkig bewustzijn, iemand die z’n onderbewuste laat weten dat ie nergens geschikt voor is, zal dat ook ervaren. De binnenwereld creeert de buitenwereld.
- Iedereen weet is al, als ze de moeite nemen bewust te kijken naar hun eigen leven
- Ik weet niet wie ‘we’ is. Gelukkige mensen hebben het begrepen lijkt me zo, mensen die allerlei ellende naar zich toe trokken blijkbaar niet.
- oefenen, oefenen, oefenen, net zoals je je lijf traint, moet je ook je denkpatroon trainen.
- hoe meer je studeert en oefent, des te meer ervaring en inspiratie je zult ervaren. Echt fantastisch!
Succes!!